نه یک آگهی در صفحه‌ی کس دیگری. مغازه‌ی خودتان، واژه‌های خودتان، مشتری‌های خودتان — و راهی برای رسیدن به کسانی که از قبل دنبال شما بودند.
بودی نجار را وادار نمی‌کند کارش را «محصول» بنامد. بگویید چه می‌کنید تا کل مغازه همان شکل را بگیرد — اسم‌ها، فیلدها، دکمه‌ها، و چیزهایی که حرفه‌تان موظفتان می‌کند اعلام کنید.
منو، غذا، حساسیت‌زا و ساعت کار. آن‌ها سفارش می‌دهند؛ شما می‌پزید.
همان منو، با ریتم آشپزی خانگی — این هفته چه می‌پزید، و برای چند نفر.
قفسه‌ها، موجودی و همان چیزی که مردم برایش آمده‌اند، با برچسب حلال و نیازهای غذایی آنجا که مهم است.
محصول، تنوع، موجودی و ارسال. طلا، پارچه، کتاب، و هر چیزی که در جعبه می‌آید.
رزرو به‌جای سبد خرید. زمان‌های آزاد، پیش‌فاکتور و تقویمی که مردم واقعاً می‌بینند.
درخواست بازدید و کار. اول قیمت، بعد زمان، بعد فاکتور.
جلسه، سطح و برنامه — قرآن، زبان، تدریس خصوصی، رانندگی.
کارها و مسیرها، با مبدأ و مقصد در فیلدهایی که منتظرشان هستند.
عضویت، کمک مالی و برنامه، به‌جای محصول در سبد خرید.
مغازه باید شبیه کسی باشد که می‌گرداندش.
همان بخش‌هایی که یک کسب‌وکار واقعاً لازم دارد، نه نمایشی از آن‌ها.
هر مغازه، محصول و صفحه در بودی یک نشانی وب معمولی دارد — نشانی‌ای که موتور جست‌وجو نمایه‌اش می‌کند و مشتری بی‌حساب و بی‌هیچ نصبی بازش می‌کند. مرور به اپ نیاز ندارد؛ سفارش بازش می‌کند. و هم‌رسانی یک غذا با دخترعمویتان نباید برایش هزینه‌ی دانلود داشته باشد.
شبکه‌ی تبلیغات عمومی حدسی درباره‌ی جامعه‌ی خودتان به شما می‌فروشد. بودی از پیش می‌داند، چون مردم اینجا به‌عمد گفته‌اند. محصولی را دقیقاً به شهر، زبان، فرهنگ و علاقه‌ای که خدمت می‌کنید معرفی کنید، و پیش از کسر هر مبلغی ببینید چند نفر مطابق‌اند و چقدر خرج برمی‌دارد.
باز کردن مغازه رایگان است و تا وقتی می‌سنجید که آیا این برایتان جواب می‌دهد رایگان می‌ماند. بسته‌های پولی سقف تعداد محصول را بالا و کارمزد تراکنش را پایین می‌برند — وقتی بالا می‌روید که حجم فروشتان ارزشش را داشته باشد، نه پیش از آن.
شروعش رایگان است و حدود ده دقیقه طول می‌کشد.